Deze website maakt gebruik van cookies. Meer informatie Melding niet meer tonen
the engineers of development
Image

Standaardiseren met forms in Inventor

Er is een goede reden om forms te gebruiken in Inventor, met dit artikel wil ik het gebruik van forms promoten.
Hoe je forms gebruikt in combinatie met ilogic heb ik al uitgelegd in een eerder artikel.

Wat is een form?

Bestaande parameters in je model kun je met ‘drag en drop’ toevoegen aan een menu (Form) waardoor je snel de belangrijke parameters kunt wijzigen (figuur 1). Wijzig je de parameter ‘Breedte’ of ‘Lengte’ dan veranderd in het model direct deze parameter.

Figuur 1

Dit kon je natuurlijk al met behulp van de Fx parameters (figuur 2), in dat opzicht biedt dit weinig nieuws. Je zult het eerder lastig vinden om dit toe te voegen omdat je je model al helemaal van onder tot boven kent, maar lees nog even door..



Figuur 2

Wanneer pas je een form toe?

De toepassing ligt niet in het alledaagse engineering werk, maar bij standaardisatie. Een form is een interface voor tekenaars die niet bekend zijn met het model en alleen toegestane veranderingen kunnen maken (anders zat de parameter niet in het formulier). De uitkomst is dus voorspelbaar.

In combinatie met Vault werkt dit uitstekend. Je maakt een model met formulier en bewaard deze in de Vault. Wanneer iemand een variant nodig heeft voor een project maakt die persoon een copy design van het origineel en vult het formulier in om zijn variant te krijgen.

Een form maakt het mogelijk om complexe veranderlijke modellen te maken, maar de gebruiker krijgt enkel een simpel formulier voorgeschoteld, en behoeft geen tekst en uitleg waar hij aanpassingen moet maken.

Misschien denk je nu: waarom werk je niet gewoon alle varianten uit; simpele statische modellen zijn toch veel makkelijker?

Standaardiseren met statische modellen

Veel bedrijven staan niet te springen op al die veranderlijkheid in modellen, ze hebben liever alles vastgelegd met simpele statische modellen. Stel je voor dat het plaatje van voorheen gestandaardiseerd moet worden met de volgende parameters:
Lengte (50 mm / 100 mm / 150 mm ..... / 500 mm)
Breedte (100 mm / 200 mm / 300 mm)
Gat Diameter (Ø10 / Ø12)
Dikte (5 mm / 8 mm / 10 mm
Afronding (Wel / Niet)

Het totaal aantal opties is: 10 * 3 * 2 * 3 * 2 = 360!
Een voorbeeld. Een tekenaar is 1 uur per onderdeel bezig = 9 weken. Maar ach dan staat het goed en is het klaar, dus laten we dat maar doen. Halverwege komt de tekenaar alleen met de vraag of ook de RVS uitvoering gemaakt moet worden? En er was onlangs toch ook een project in duplex?Er wordt gekozen om, nu de tekenaar toch bezig is, ook de RVS versie maar te maken. Hiermee zitten we nu op 18 weken.

Veel bedrijven belanden met deze werkwijze in een bodemloze put van veel werk en weinig resultaat. Wellicht herkenbaar. Het klinkt zo mooi, ‘keep it simple and stupid’ maar deze aanpak kost uiteindelijk manjaren om te realiseren. Onderschat het niet.

Wat maakt een form nou zo goed?

Ook de standaard is onderhevig aan veranderingen, tenzij je boutjes verkoopt. Met een form heb je dus alle varianten klaar in één model. Wanneer er een wijziging komt, kan deze snel worden verwerkt. Men wil met standaardisatie grip hebben op het resultaat, kant en klaar voor engineers om te pakken en te gebruiken. Met één model en formulier heb je dit ook (voor 90%) gerealiseerd, maar dan met een fractie van het werk en onderhoud.

Hoe werkt een form

De basics heb ik al uitgelegd in een eerder artikel over iLogic.

Maar er zijn ook nog leuke opties met parameters die ik wil laten zien (figuur 3).

Figuur 3

In de parameterlijst gebruik je normaal gesproken alleen getallen. Er is echter nog veel meer mogelijk. Zo kun je ook tekstparameters maken (figuur 4) of True/False.
Een simpele rule kan zorgen dat een True/False parameter een feature aan/uit bedient.

Figuur 4

Het is ook mogelijk om voor een parameter een keuzelijst te maken van vastgestelde waarden. Klik in de parameterlijst met je rechtermuisknop op een parameter en kies ‘Make Multi-Value’ (figuur 5).
Figuur 5

Een multi-value parameter wordt vervolgens een keuzelijst (figuur 6).

Figuur 6

In figuur 7 zie je een voorbeeld van de verschillende selectieopties.

Figuur 7

Conclusie

Er zijn veel valkuilen in een standaardisatieproject. De belangrijkste is wel dat een bedrijf alle varianten wil uitwerken en niet door heeft hoeveel werk zij zich op de hals halen. Men begint ambitieus maar na een jaar is er nog maar weinig gerealiseerd en stopt standaardisatie weer.

Forms maken het mogelijk om te standaardiseren zonder alle varianten volledig uit te werken. Voor dit artikel heb ik bijvoorbeeld in een paar minuten een plaatje gemaakt waarmee je talloze varianten kunt maken. Dit geeft perspectief voor bedrijven die veel klantspecifiek engineeren.

Vragen of suggesties over dit artikel?
Stuur me dan een mail of zoek contact via LinkedIn.  

Arnold van der Veen